Dialogiczna liturgia

Poprzez obrzędy liturgiczne „Bóg przemawia do swego ludu, Chrystus w dalszym ciągu głosi Ewangelię, lud zań odpowiada Bogu śpiewem i modlitwą” (KL 33). Konstytucja mocno przypomniała dialogiczną naturę liturgii. Wyzwaniem podstawowym soborowej odnowy dla każdego Kościoła krajowego było tworzenie warunków, aby ten dialog był możliwy i skuteczny, stąd potrzeba wprowadzenia języka narodowego oraz dokonanie takich zmian liturgicznych, aby same obrzędy stały się bardziej czytelne (problem czytelności znaków). Przed tym zadaniem stanął także Kościół w Polsce. Główny ciężar przygotowania i wydania polskojęzycznych ksiąg liturgicznych spoczywał na Komisji Liturgicznej Episkopatu Polski. Działalność Komisji Liturgicznej Episkopatu obejmowała trzy zasadnicze zakresy prac, które były przedmiotem obrad poszczególnych posiedzeń plenarnych oraz wypełniały zajęcia członków w okresach międzysesyjnych.

Pierwszy zakres działalności Komisji był związany z przygotowaniem i dostarczaniem wszystkim diecezjom przekładów na język polski Konstytucji, instrukcji i innych dokumentów liturgicznych Stolicy Apostolskiej. Interesująca jest historia przekładu soborowej Konstytucji liturgicznej na język polski. Oficjalne tłumaczenie tego dokumentu, mimo trudnych warunków polskich, mogło dotrzeć do duchowieństwa już w pół roku po jego ogłoszeniu przez Sobór Watykański II (4 XII 1963 r.) . Z protokołów obrad Konferencji Plenarnej Episkopatu wynika, iż wszystkie dokumenty liturgiczne nie tylko były dostarczane wszystkim biskupom, ale przewodniczący Komisji Liturgicznej na bieżąco zapoznawał uczestników Konferencji z ich treścią, szczegółowo omawiał kwestie podlegające decyzji Episkopatu, poddając je szczegółowej dyskusji, a następnie głosowaniu. Dopiero na tej podstawie Komisja mogła opracowywać projekty zarządzeń, które zwykle Episkopat zatwierdzał na następnym posiedzeniu plenarnym.

29.08.2012. 15:35